Szkoła zen rinzai opiera się na nauce Buddy Siakjamuniego (563 – 483) i w ten sposób nie jest niczym innym jak żywym buddyzmem. Trwający przez wiele generacji aż do dzisiaj ciągły i bezpośredni przekaz z mistrza na ucznia (linia przekazu) daje nam możliwość urzeczywistnienia doświadczenia Buddy tu i teraz w naszym codziennym życiu. Decydujący wpływ na ducha i formę ćwiczenia tej szkoły wywarł chiński mistrz Rinzai Gigen (zm. 866), od którego imienia pochodzi jej nazwa. Rinzai Roku jest zapisem jego sposobu pokazywania nauki Buddy oraz jego teisho (wykładów mistrza). Został tam pokazany jako pełen energii, przytomny i żywy mistrz obdarzony przenikliwym umysłem oraz humorem i zakorzeniony w codzienności z dala od wszelkiej mistyki. Tak jak wówczas tak i teraz podstawowymi elementami szkolenia rinzai są: zazen, teisho, dokusan.

Zazen jest bezprzedmiotowym siedzeniem w milczeniu, które staje się codziennym ćwiczeniem i postawą życiową.

Teishō
jest to wykład mistrza, którego treścią są wyłącznie osobiste doświadczenia. Zadaniem teishō jest wstrząsnąć uczniem, tak aby przełamał utarte nawyki myślowe i w ten sposób utorował sobie drogę do niepomyślanej żywej rzeczywistości.

Dokusan to osobiste bezpośrednie spotkanie mistrza i ucznia, które stanowi serce ćwiczenia kōanów. Uczeń ćwiczący kōan zajmuje się mającym zyciowe znaczenie egzystencjalnym problemem. Odbywa się to w ten sposób, że on sam całkowicie staje się tym problemem. Taki sposób ćwiczenia wymaga przygotowania, kierowania i kontroli przez mistrza.


Zen jest buddyjską drogą wyzwolenia siebie od cierpienia i odnalezienia samego siebie o własnych siłach.